niedziela, 22 październik 2017

Zakończenie prac remontowo – konserwatorskich elewacji zabytkowego budynku Zespołu Szkół Specjalnych nr 100 przy ul. Czarneckiego 49 na Starym Żoliborzu.

 W dniu dzisiejszym (19 lipca) zaprezentowano efekty prac remontowo – konserwatorskich elewacji zabytkowego budynku Zespołu Szkół Specjalnych przy ul. Czarneckiego 49 na Starym Żoliborzu.

Stołeczny Konserwator Zabytków, Michał Krasucki określił obiekt jako referencyjny. 

Prace remontowo – konserwatorskie trwały od września 2016 do czerwca br. (przez 10 miesięcy) i odbywały się pod nadzorem i zgodnie z wytycznymi Stołecznego Konserwatora Zabytków (dalej SKZ).

Autorem Projektu renowacji elewacji była Firma „ZOLTAR” S.C. Bożeny i Tadeusza Rojewskich.

Elewacja ze względu na liczne ślady pocisków po walkach w czasie powstania warszawskiego jest naoczną utrwaloną kartą historii Warszawy, dlatego dołożono należytej staranności, aby zachować powierzchnię elewacji możliwie najbardziej w pierwotnej formie.

Przed przystąpieniem do prac na całości budynku zinwentaryzowano ponad 3000 otworów po kulach. Były dwie koncepcje SKZ na ich wyeksponowanie. Pierwsza obejmowała zabezpieczenie wszystkich otworów i wyeksponowanie ich poprzez nałożenie tynku dedykowanego tylko do ostrzelin i nałożonego w ostrzelinie tak, by jego lico cofnięte było około 1 cm w stosunku do pozostałego tynku elewacji budynku. Ostatecznie jednak zdecydowano, że postrzeliny zostaną wyeksponowane wyraźniej i tylko na całej elewacji ściany wschodniej i na fragmencie ściany północnej (od strony boiska) do jej I pilastra – w miejscach najbardziej eksponowanych dla turystów i mieszkańców.

Ze względu na przesłanie historyczne obiektu, zły stan i degradację, prace przy tejże inwestycji były wyspecjalizowane, przebiegały wieloetapowo i wykonywane były z wyjątkową starannością i dbałością o jak najwierniejsze odtworzenie i zabezpieczenie poszczególnych elementów ścian.

Do uzupełnień z cegły klinkierowej: dekoracji, budowy komina, schodów i pergoli zużyto 4300 sztuk cegieł klinkierowych wyprodukowanych na specjalne zamówienie. Zlecenie wykonała cegielnia z okolicy Gozdnicy, ta sama, która wytworzyła cegły do budowy obiektu przed wojną. Jest to cegła szkliwiona w szkliwie solnym, o składzie i wyglądzie niemalże identycznym z cegłą oryginalną (w kolorze: cieniowany brąz). Proces jej wytwarzania trwał aż 8 tygodni. Do remontu wykorzystano również część cegieł z rozbiórki, jednak nie była to ilość wystarczająca, co wymusiło zakup większej ilości cegieł niż planowano.

Zakres remontu obejmował wizytówkę działań wojennych – otwory po kulach, które zostały oczyszczone manualnie i zabezpieczone chemicznie, z pozostawieniem wyraźnie widocznego czerwonego ceglanego podłoża. Obecnie widocznych jest ok. 1100 otworów na eksponowanych fragmentach obu ścian.

Proces zabezpieczania elewacji z pozostawionymi ostrzelinami odbył się zgodnie z wytycznymi „Programu konserwacji elewacji wschodniej – frontowej i wschodniego przęsła elewacji północnej – zakwalifikowanych do pozostawienia w formie „świadków””, opracowanego przez mgr konserwacji dzieł sztuki i zabytkoznawstwa, Barbarę Kubisę.

Pozostałą powierzchnię muru ceglanego już bez tynku oryginalnego oczyszczono ręcznie i kilkukrotnie przeprowadzono zabiegi odsalania. Na powierzchniach zagrzybionych, pokrytych mchami lub glonami zastosowano zabiegi biobójcze. Pozostawiono maksymalną ilość oryginalnych tynków, ubytki w oryginalnych tynkach uzupełniono tynkiem według recepty zbliżonej do tynku oryginalnego. Uzupełnienie  wykonano ręcznie metodą tynkarską cyklinowania, aby zachować pierwotną strukturę. Wszystkie głębokie pęknięcia i rysy ścian, uszkodzenia zespolono ze sobą prętami spiralnymi. Zachowana została pierwotna kolorystyka elewacji i zniwelowano wizualne różnice nowego i starego tynku poprzez nałożenie laserunku.

W wyniku tych działań uzyskano kolorystykę „starej bieli”. W ostatniej warstwie laserunku zastosowano mikę nadającą elewacji srebrzysto-biały połysk.

Odtworzono 5 mb zabytkowego komina i przywrócono do pierwotnej wysokości – ok. 13 metrów.

Schody – ze względu na zły stan – odtworzono w całości, od fundamentów, z zastosowaniem wspomnianej cegły klinkierowej wykonanej na zamówienie. Powierzchnia schodów ze stopnicami wynosi ok. 17 m2, a wygląd schodów został przywrócony do wyglądu sprzed 1939 roku. Nawierzchnia schodów została uszorstniona w sposób niewidoczny, aby zachować przepisy BHP.

Pergolę o dł. ok. 20 m również odtworzono w całości z cegły klinkierowej (6 słupów o wys. 3 m).

Ponadto, wykonano 2 daszki nad wejściami od strony południowej, dziedziniec oraz kompleksowe obróbki blacharskie z zalecanej blachy tytanowo-cynkowej, niekolidującej wizualnie z ozdobnymi elementami  parapetów z cegły klinkierowej.

Wykonawcą prac remontowo-konserwatorskich było Przedsiębiorstwo Konserwacji Zabytków „Mateusz” Sp. z o.o. Sp. k.

Wartość inwestycji wyniosła ok. 1,4 mln zł brutto.

szczegóły: http://szrm.pl/zabytkowy-budynek-przy-ul-czarnieckiego-49/

bip-45

BIP:
Opublikowane przez: Barbara Dżugaj - 19 lipca 2017 godz 13:42
Ostatnia aktualizacja: bdzugaj - 19 lipca 2017 godz 14:54